 |
De SEGA fan had in 2001 een flinke klap te verwerken gekregen; SEGA was consolemaker af. Het Dreamcast tijdperk was -met uitzondering van Japan- voorbij en iedere gamer met hart voor SEGA keek met spanning naar hoe SEGA -voor het eerst sinds de jaren tachtig- haar eerste stappen op de softwaremarkt zou zetten. Was SEGA nog wel SEGA?
De zomer is zo goed als aangebroken. De meeste scholieren en studenten hebben al vrij terwijl veel mensen in het bedrijfsleven de dagen aan het aftellen zijn totdat de ‘grote’ vakantie eindelijk aanbreekt. De zomer periode staat niet alleen bekend om zon, zee, strand en (teveel) barbequetjes maar ook als zijnde een game recessie. Alle grote releases blijven uit tot het najaar en het internet wordt verdacht stil omtrent nieuwtjes. Enfin, met deze SegaOnline Summer Special willen wij jullie de zomer doorhelpen door middel van een reeks aan verborgen ofwel vergeten Sega games voor jullie op een rijtje te zetten.
Snelheid, daar is het nog altijd om te doen en laat dit nu net de focus van Sonic Riders zijn. Ditmaal geen nieuwe platformer maar een echte Sonic racer. Dr. Eggman is nog steeds op zoek naar de chaos emeralds en organiseert daarom een race toernooi waar Sonic en zijn vrienden het tegen mekaar moeten opnemen.
Het scrolling beat’m up genre is al zo oud als de consoles zelf. Het bleek een uitermate geschikt genre te zijn voor de arcadehallen maar kende zijn hoogdagen vooral tijdens het 16 bit tijdperk met titels zoals o.a. Streets of Rage, Double Dragon en Final Fight. Hoeveel plezier deze games ook opleverden, je kon er niet omheen dat de gameplay beperkt bleef tot het slaan, schoppen of knuppelen van talloze op elkaar lijkende vijanden. Het gebrek aan variatie in de gameplay is wellicht één van de redenen waarom we het genre haast niet meer terugzien in het 3D tijdperk. Maar Sega zou Sega niet zijn als ze wars van alle trends toch een 3D scrolling beat’m up op de markt zouden brengen.
Achttien jaar geleden verraste de jonge Yu Suzuki vriend en vijand met de uitstekende arcaderacer Outrun. Voordien had deze brave man al de hele game industrie op zijn kop gezet met o.a. Hang On, Afterburner en Space Harrier. Net zoals deze laatstgenoemde titels wist Outrun zich terecht een plaats te veroveren tussen de all time classics. Vorig jaar maakte Outrun2 zijn intrede in de arcadehallen met heel wat trompetgeschal en torenhoge verwachtingen, die het trouwens moeiteloos wist in te lossen. Of de exclusieve consoleversie deze verwachtingen ook weet waar te maken is nog maar de vraag.
Een paar jaar geleden mocht het personage Jake Wade opdraven in het spel Headhunter op de Sega Dreamcast. De bedoeling was in eerste instantie om het monopolie van ene Solid Snake op de concurrerende console te breken. Iedere succesvolle console had immers zijn eigen Metal Gear Solid nodig, vandaar dat Sega ontwikkelaar Amuze de opdracht gaf om Headhunter te ontwikkelen. De polemiek of Headhunter hier daadwerkelijk geslaagd wa , laat ik aan de kenners over. Het feit is echter dat Headhunter een zeer vermakelijk spel was met een stevige verhaallijn vol aktie, in een stijlvolle setting met een correct gevoel voor humor en zelfrelativering. Of een vervolg van Headhunter de gamers anno 2004 nog zal kunnen boeien, lees je hieronder.
De Puyo Pop games van Sonic Team kennen al jarenlang een succesvolle traditie waarbij het in de eerste plaats in het land van de rijzende zon op heel wat bijval kan rekenen. Na het verschijnen op de Sega Megadrive, heeft het spel zowat alle andere consoles aangedaan. De 16bit spelers onder jullie kennen Puyo Pop misschien wel beter als ‘Dr. Robotniks Mean Bean Machine’, de naam die de Megadrive versie in het westen meekreeg en nog niet zo lang geleden terug te vinden was op de Sonic Mega Collection voor de Gamecube.
Recente reacties