Recensie: Alpha Protocol
In Alpha Protocol ben jij Michael Thorton, het nieuwste lid van Alpha Protocol, een ‘clandestiene service bedacht voor het uitvoeren van covert operations onafhankelijk van de Amerikaanse regering’. Dat klinkt allemaal veelbelovend, maar is het dat ook?
Ik moet zeggen dat het alweer een tijd geleden is dat ik in de huid kroop van een geheim agent. Mijn laatste herinneringen gaan terug naar Headhunter en Jack Wade, toch alweer bijna 10 jaar geleden. Tijd voor Michael Thorton in actie dus!
Soms heeft Michael Thorton een explosief karakter.
Meteen bij de start van het spel krijg je de keuze uit vier verschillende achtergronden; was Michael ooit een soldaat, een (field) agent, een techneut of een freelancer? Het is slim even goed na te denken alvorens te kiezen, want deze keuze heeft behoorlijk wat invloed op je vaardigheden en daarmee direct ook op het verloop van het spel. Bij het kiezen voor een soldaat hoef je niet te verwachten onopgemerkt iemands nek om te kunnen draaien, dat je het als techneut toch vooral moet hebben van slimme gadgets in plaats van wapengeweld en dat je als freelancer je veelzijdigheid moet bekopen met het (logischerwijs) middelmatige level van al die vaardigheden. Gelukkig kun je regelmatig je verkregen experience punten gebruiken om deze (en andere) skills te verbeteren.
Het verhaal is Alpha Protocol is zeer, zeer uitgebreid. Ik zou kunnen vertellen over het hoe en waarom van Michaels missie bij Alpha Protocol, de vele personages die je tegenkomt en de grote hoeveelheid onverwachte plotwendingen, maar als je geïnteresseerd bent in een type spel als Alpha Protocol kun je dit verhaal het beste helemaal zelf ervaren en nu simpelweg kennisnemen van het feit dat het erg goed in elkaar zit.
Het spel Alpha Protocol bestaat min of meer uit 6 delen. Er is een (zeer uitgebreide) eerste fase waarin je informatie krijgt over Alpha Protocol en leert omgaan met wapens, gadgets en skills, vier fases die zich afspelen in Saoedi Arabië, Moskou, Rome en Taipei en een (wederom zeer uitgebreide) conclusie. Elke van deze delen bestaat weer uit een aantal submissies. Totaal gezien bevat Alpha Protocol een kleine 50 missies.
Omdat je de keuze krijgt welke van deze steden en landen wanneer te bezoeken is het verloop van het spel voor iedereen anders en kunnen de ervaringen dus ook flink verschillen (‘die missie in Taipei was toch een eitje?!’). Ikzelf kwam na een aantal Alpha Protocol trainingen aan in Saoedi Arabië.
En om maar meteen met de deur in huis te vallen; de missies in Saoedi Arabië zijn knap saai. De ‘basis met een aantal wachtposten en een paar honderd kratten’ setting kennen we namelijk nu wel. Voor de vorm hebben de makers hier er daar nog wat koorden opgehangen waarlangs je naar beneden kunt roetsjen, maar verder zijn de levels rechtlijnig en bevatten weinig interessante elementen. Ook de tegenstanders die je tegenkomt stralen nou niet bepaald veel intelligentie uit en staan regelmatig maar wat te kijken. Dit alles plus het feit dat veel van Michaels skills nog onderontwikkeld zijn maken dat tijdens deze missies je al snel het ‘zijn we er nou bijna?’ gevoel bekruipt. Gelukkig redt de ‘baas’ van deze set missies het geheel nog wel wat, maar van een ‘goed begin’ kunnen we niet echt spreken.
Disco Disco Good Good!
Goed, op naar Moskou dan maar. Hoewel de tegenstanders nog steeds oerdom zijn, zijn de missies in het koude Rusland zijn wel van een wat hoger kaliber door de betere settings en een aantal interessante elementen. Helaas wordt het geheel afgesloten met het welbekende (en gehate) ‘bescherm het belangrijke persoon’ scenario. Dat belangrijke persoon doet –zoals gewoonlijk- weer geen enkele moeite om te overleven en is regelmatig aan het begin van het gevecht al de helft van z’n levenspunten kwijt door een verdwaalde granaat. Gaap.
Nadat Michael in Rome is aangekomen breekt er zowaar echt even goede periode uit het spel aan. De missies zijn beter uitgewerkt, er vinden een aantal interessante ontwikkelingen in het verhaal plaats en inmiddels heb ik voldoende vaardigheden om de missies ook eens van de andere kant te benaderen (stealth i.p.v. wapengeweld bijvoorbeeld). Zelfs de conclusie is goed uitgewerkt.
Helaas wordt die euforie uit Rome al snel weer teniet gedaan door de laatste missies in Taipei en de conclusie. Steeds meer bugs, glitches en kleine irritaties dringen zich op, missiedoelen zijn vaak onduidelijk en steeds meer missies monden uit in Virtua Cop-achtige taferelen waarin tientallen ‘bad guys’ zich achteloos voor je vizier storten; een slappe manier om het nog even ‘moeilijk’ te maken en daarbij tamelijk onrealistisch. Tevens wordt het knap vervelend voor de zesentachtigste keer een kluis en de driehonderdste keer een computer te moeten hacken. Features die leuk bedacht waren, maar al snel al hun kracht en charme verliezen door het overmatige gebruik ervan.
De sneaky bastard!
Hoe irritant alle bugs en glitches ook waren, hoe matig de missies ook waren; ze hebben het spel niet bedorven.. het was namelijk de zweem van ongeloofwaardigheid die over Alpha Protocol hangt die de laatste spijker in de doodskist sloeg. In een missie waarin uiterste discretie gevraagd wordt kun je namelijk rustig alle alarmen laten afgaan, de minigames die je binnen een aantal seconden moet voltooien kun je wèl oneindig opnieuw proberen, de bad guys die allemaal op elkaar lijken (en als neuroten op je afrennen), armen die door de muur steken..de lijst is lang, tè lang. En dan heb ik het nog niets een gehad over ‘kleine irritaties’ als de klungelige interface, het soms onverstaanbare gemompel tijdens gesprekken en de hachelijke momenten waarin ineens Michaels achterhoofd voor je beeld hangt terwijl je op je tegenstanders probeert te richten. Het is het allemaal net niet en dat is pijnlijk.
Is er dan helemaal niets goed aan Alpha Protocol? Dat wel. Zoals gezegd is het verhaal zeer uitgebreid, voor sommigen misschien zelfs iets tè uitgebreid. Ook de grote mate van keuzevrijheid die je krijgt (zoals het sturen van gesprekken, het opwaarderen van vaardigheden die jij nuttig vindt en de volgorde van de te spelen missies) is te prijzen en maakt een eventuele re-run aantrekkelijker. Dankzij het grote arsenaal aan verschillende wapens (compleet met tientallen upgrades als vizieren, lopen etc.) en allerhande gadgets kun je Michael iedere missie op de juiste manier uitrusten. Er zijn zelfs een aantal pogingen gedaan tot humor, maar die zijn eigenlijk te minimaal om verder over uit te weiden..
Na titels als Empire: Total War, StormRise en het recente Aliens vs Predator legt SEGA wederom een spel in de schappen dat simpelweg niet af is en dat is een kwalijke zaak. De slechte A.I. in combinatie met een flinke lijst aan irritaties en ongeloofwaardigheden maken al snel dat je de interesse in het verhaal zult verliezen. De lineaire missies en het uitgekauwde leveldesign helpen ook niet. Als het je toch lukt om door te zetten kan Alpha Protocol nog wel wat plezier bieden, maar het zijn voornamelijk de woorden ‘gemiste’ en ‘kans’ die zich weer opdringen. Jammer, jammer, jammer.
+ veel keuzevrijheid
+ uitgebreid wapen en gadgetarsenaal
- slechte A.I.
- cliché level design
- ongeloofwaardig
- weer een spel dat niet af is
score: 6/10
Enorm zonde dat Alpha Protocol voor langere tijd is uitgesteld, maar dat dit alsnog niet voldoende is geweest. Wie weet als er toch nog voldoende exemplaren worden weggezet, krijgt AP uiteindelijk wel een patch die het nodige rechttrekt.
Jammer dat het toch niet zo een goed spel is. Ik wacht totdat Alpha Protocol in de budgetbak ligt dan ga ik het spel alsnog kopen.
Voorlopig maakt Alpha Protocol helaas ook geen enkele impact in de Engelse charts
Game gespeeld bij een vriend en inderdaad niet echt een goede game ookal heb ik me die 2 uurtjes ermee nog wel kunnen vermaken het heeft ook zo zijn goede dingen. Jammer dat het niet beter is uitgewerkt, het had echt wel wat kunnen worden.