Recensie: Resonance of Fate
Buiten Valkyria Chronicles is het lang geleden dat SEGA nog eens een echte RPG op het Europees continent losliet. Skies of Arcadia moet zowat de meest bekende RPG zijn van de laatste jaren en deze stamt alweer uit het Dreamcast tijdperk. En omdat SEGA sterk wil staan in verschillende genres, ging het de samenwerking aan met ontwikkelaar Tri-Ace. Resonance of Fate is het resultaat en één die er absoluut mag wezen.
Resonance of Fate speelt zich af in een post apocalyptische en mechanische toekomst van onze planeet. Door de jaren heen is de luchtvervuiling zo toegenomen dat een groot deel van de mensheid werd uitgeroeid. De overlevenden leven nu in Basel, een enorm ondergrondse machine én leefwereld. Deze machine zuivert voortdurend de lucht maar de laatste tijd zijn er verschillende rapporten over problemen met de zuiveringsmachine. Helden van Resonance of Fate zijn Vashyron, Zephyr en Leanne, drie huurlingen die op zoek gaan naar de oorzaak van de verschillende problemen met Basel.
Rokkenjagers krijgen het er van langs!
Het probleem met Resonance of Fate is echter dat het bovenstaande verhaal zeer traag op gang komt. Meer nog, in de eerste chapters heb je nauwelijks een idee wat er aan de hand is of wat de relatie nu precies is tussen de hoofdpersonages. Je eerste missies lijken op losstaande verhalen die niet dadelijk verband houden met het groter geheel. Later in het spel worden een aantal dingen gelukkig wel duidelijker.
Het gevechtssysteem van Resonance of Fate is uniek en innovatief. Dit heeft enkel wel één groot nadeel: de instapdrempel ligt vrij hoog en vereist het nodige doorzettingsvermogen om je doorheen de tutorial te worstelen. De game tutorial maakt het de speler trouwens niet makkelijker. Deze is immers te complex en vermeldt zelfs een aantal dingen niet. Om de gameplay van deze RPG goed onder de knie te krijgen, ga je dus zelf moeten experimenteren en er voldoende tijd aan spenderen. Maar eens je het gevechtssysteem in de vingers hebt, is een nieuwe verslaving geboren.
Waar de meeste Japanse RPG gebruik maken van zwaarden, lansen en magie houdt Resonance of Fate het bij spectaculaire vuurgevechten. Het is trouwens ook niet je karakter die sterker zal worden doorheen het spel maar wel je wapens. Het gevechtssysteem zou je half turn-based kunnen noemen alhoewel dit ook weer niet helemaal juist is. De gevechten spelen zich af in een arena waarin de drie helden en hun vijanden vrij kunnen bewegen. Deze bewegingsvrijheid is het best te vergelijken met Valkyria Chronicles. Je kan bewegen zolang je energiemeter het toelaat. Als Vashyron, Zephyr of Leanne een aktie ondernemen, kan de vijand dit ook. Het meest spectaculair zijn de ‘hero actions’. Hierbij is het mogelijk om een vooraf gekozen traject te volgen, terwijl je karakter in slow motion de meest indrukwekkende aanvallen uitvoert. Met de ‘tri-attack’ is het zelfs mogelijk om de drie hoofdpersonages één aanval te laten uitvoeren. Een meer uitgebreide beschrijving van het aanvalssysteem zou ons in deze review te ver leiden maar het is een feit dat er enorm veel strategie en diepgang in de gevechten voorkomen.
Het ondergrondse Basel is eigenlijk één grote toren bestaande uit verschillende verdiepingen. Op elke verdieping bevinden zich verschillende locaties waar je eerst je weg naartoe moet banen. Laat ik het anders uitdrukken: elke verdieping is een constructie van een groot aantal zeshoeken, een soort van bijenkorf zeg maar. Tijdens je gevechten win je zeshoeken, die je nadien kan gebruiken om je eigen weg te banen. Om het nog ingewikkelder te maken zal je regelmatig gekleurde zeshoeken tegenkomen die weg blokkeren. Deze gekleurde zeshoeken win je soms pas later in het spel zodat Basel niet dadelijk al zijn geheimen prijs geeft.
Er is voldoende te verkennen in Resonance of Fate.
En er is veel meer. Ik heb nog niet gesproken over de verschillende missies die beschikbaar zijn in ‘The Guild’ of de uitdagende gevechten waaraan je deelneemt in de ‘Arena’ . Ik heb ook nog niet gesproken over de zeer uitgebreide mogelijkheden om je wapens te upgraden en te voorzien van nieuwe onderdelen. Onderdelen die trouwens voor je gemaakt worden nadat je de juiste grondstoffen hebt verzameld. Wie van een goede verkleedpartij houdt, komt met in de Resonance of Fate kledingswinkel ook aan zijn trekken. Tri-Ace heeft met deze RPG heel wat registers opengetrokken en het werkt !
Ook grafisch is dit spel een lust voor het oog. De combinatie tussen een mechanische cyberpunk leefwereld en statische gebouwen uit het Victoriaans tijdperk zorgt voor een geloofwaardige en monumentale wereld. Tel daarbij de rustgevende maar dramatische muziek wanneer je de omgevingen verkent en de opzwepende beats tijdens de gevechten en het plaatje is compleet.
Met Resonance of Fate heeft Tri-Ace en SEGA een unieke en innovatieve RPG afgeleverd. Dit is alvast een hele prestatie gezien Japanse RPG’s qua gameplay de laatste jaren nauwelijks vooruitgang hebben geboekt. De wereld van Basel is uitdagend en bevat een unieke maar coherente sfeer. Dit alles heeft wel een prijs. De instapdrempel van Resonance of Fate is hoog. Wie na een uur echter besluit om het spel links te laten liggen, mist een unieke ervaring. Ja, je zal moeten doorbijten om de geheimen van Basel te ontdekken. Jammer genoeg helpt het spel je ook niet verder en zal je na het doornemen van de tutorial met nog veel vragen zitten. Zelf heb ik online filmpjes moeten raadplegen om mezelf meer duidelijkheid te verschaffen. Reken op zo’n tien uur speeltijd vooraleer je echt alles goed onder de knie krijgt. Het spel is dus niet voor iedereen.
+ diepgaande en innovatieve strategische gevechten
+ ‘hero actions’ zien er cinematografisch fantastisch uit
+ unieke wereld
- hoge leercurve
- tutorial zaait alleen maar meer verwarring
- verhaal geeft zeer traag zijn geheimen prijs
Score: 8/10
