Recensie: Aliens vs. Predator
Het is grappig om te zien dat het stereotype ‘gamer’, zoals mijzelf en vele anderen naast mij, vaak op één lijn zitten qua interesses. Ik bedoel, iemand die de fameuze Star Wars-reeks een warm hart toedraagt, vind het fenomeen ‘videogames’ vaak ook erg interessant. Zo ook met Rebellion’s Aliens vs. Predator. Een filmreeks die zijn oorsprong kent uit de jaren negentig en sindsdien een grote schaars fans achter heeft staan. En gezien deze grote fanbase, is Aliens vs. Predator (AvP) tevens ook één van de meest besproken games van het moment.
In ons SegaOnline Magazine had ik een tijd geleden al de eer om een preview van Rebellion’s laatste product op poten te zetten. Deze baseerde ik toen op de vroege versie waarmee ik op SEGA’s kantoor in Antwerpen mocht stoeien. Tijdens mijn eerste speelsessie kwam ik er al snel achter dat ‘balans’ het sleutelwoord was van dit spel. Rebellion is er namelijk in geslaagd om drie verschillende rassen ofwel speelwijzen, perfect met elkaar in balans te brengen. En juist in de meerspeler modus komt deze vorm van balans tot uiting.
Traditioneel gezien, begint elke recensie met de hoofdmodus van een spel, ofwel met de hoofdqueeste(s). Maar aangezien AvP duidelijk schittert in de meerspeler modus, wil ik voor de verandering eens een beginnen met de meerspeler modus. Deze modus bestaat uit een zestal spelmodi, met eveneens een zestal maps.
De ene speler kiest juist voor de Marine voor het wapengeweld, terwijl de ander juist weer kiest voor de Alien, die zichzelf nog sneller kan verplaatsen dan een rat in de val. En iemand anders voelt zich juist weer prettiger bij de ‘stealthy’-benadering van de Predator, die bij een confrontatie toch nog de nodige klappen kan uitdelen. Persoonlijk kies ik altijd de Marine-kant. Ik ben nou eenmaal het type wat graag met zwaar wapentuig schiet en weet waar hij mee bezig is. Collega Joe van Burik daarentegen is weer gek op snelheid en voelt zich daarom thuis met het Alien-ras. Het gevolg? Dat ik gezien mijn tekortkomingen (kort zicht, trage verplaatsing en zwak in ‘close combat’) een meer defensief spel speel, terwijl Joe mij als een mak lammetje aan het opjagen is, en dus een aanvallende houding heeft. Maar Joe moet mij niet tegenkomen bij een volle confrontatie, want dan zorg ik ervoor dat zijn buitenaardse hersenen de muren zullen sieren…
En juist deze verschillende manier van spelen die elk ras vergt, maakt elk spel wat je in deze meerspeler modus speelt weer uniek en dus verfrissend. Zorg voor wat (bekende) vrienden en je beleeft nog meer lol dan met een avondje Modern Warfare 2. En dat is toch een behoorlijke uitspraak als je het mij vraagt. Elk ras voelt speciaal en uniek aan en de mate waarin men deze verschillende speltypen met elkaar in balans heeft gebracht, zijn uniek. Het enige nadeel, dat op moment van schrijven de pret drukt, is het Match Making-systeem, dat op dit moment niet optimaal functioneert. Zo heb ik in meerdere sessies meegemaakt dat het wel eens tien minuten duurde voordat je in een nieuw spel terecht kwam. En dat heeft uiteraard een negatieve impact op het tempo van het spel. Misschien dat Rebellion dit kan verhelpen met een update.
Naast de competitieve spelmodi heeft AvP ook nog een coöperatieve modus, waarbij je met vier spelers, een tweetal maps kan spelen. Hier is het de bedoeling, dat je het samen opneemt tegen hordes Aliens, die je het leven zuur proberen te maken. Denk aan de coöperatieve spelmodi van Gears of War 2, en je hebt een aardig beeld wat je kan verwachten. Het is echter wel jammer, dat Rebellion maar twee coöperatieve en zes competitieve maps heeft geïmplementeerd. Uiteraard kunnen nieuwe maps als ‘downloadable content’ worden aangeboden, maar dat maakt de totale speelervaring toch iets ietsjes minder.
De algemene audio visuele presentatie van AvP is voldoende. Zoals je zou mogen verwachten ben ik begonnen met de Marine-campagne, en die zag er in vlagen prima uit. Met name de buitenomgevingen met oranje lucht en grauwe gebouwen maakte indruk. Maar juist tijdens de Alien- en Predator-campagne, waar je ook veel te maken hebt met kleine ruimtes, zag je hier en daar toch het gebrek aan afwerking. En dit kwam ook tot uiting in het level design van het spel in zijn algemeenheid, dat ongeïnspireerd en saai aanvoelde. Met name tijdens de Marine-campagne voelde het spel gedateerd aan en duidelijk voorbijgestreefd door soortgelijke spellen in het genre.
Aliens vs. Predator is gewoon een vreemde eend in de bijt. Als je de films en het originele spel géén warm hart toedraagt, verwacht ik eerlijk gezegd niet dat AvP je kan wegtrekken bij een titel zoals Modern Warfare 2. Maar als je affiniteit hebt met deze fictionele reeks en de moeite neemt om de balans in dit spel te ervaren, dan heb je een fantastische speelervaring. En dat is iets wat Joe van Burik, ik en vele andere naast ons kunnen beamen! Ben je het hedendaags oorlogsgeweld in games zoals Modern Warfare 2 beu? Dan is AvP ongetwijfeld de titel die je een verfrissende speelervaring kan bieden!
+ de Aliens vs. Predator-reeks is een sterk IP
+ De meerspeler modus is goed gebalanceerd en zorgt voor een ultieme speelervaring met vrienden
+ Het spelen met de verschillende rassen voelt verfrissend en uniek aan
+ Goede vertaling van de originele films naar een spel
- De singeplayer modus voelt gedateerd en (te) lineair aan
- De algemene afwerking is voldoende, maar had nét wat beter gekund
- Het Match Making-systeem functioneert niet naar behoren
Score: 7.5/10




Ik ben het hier volledig mee eens, alleen krijgt de game van mij een 8/10
Ik heb heel sterk zitten twijfelen tussen een 7,5 en 8. Maar gezien de singleplayer campagne, die behoorlijk ‘been there, done that is’ en niet naar behoren functioneren van het Match Making-systeem, ben ik voor die 7.5 gegaan. En dat is natuurlijk ook geen slecht cijfer.
Wegens tijdgebrek ben ik er vooralsnog niet aan toegekomen om AvP uit te proberen, maar bovenstaande artikel prikkelt mij toch wel om enigszins mijn prioriteiten aan te passen
. Wordt vervolgt…