Recensie: Vancouver 2010
Met Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen bewees SEGA dat games met een officiële sportlicentie erg onderhoudend en leuk kunnen zijn. In Vancouver 2010 is het de beurt aan de grote jongens. Kan Vancouver 2010 de sportieve exploten van de blauwe egel en de Italiaanse loodgieter evenaren ?
Laten we maar dadelijk met één van de grootste minpunten van Vancouver 2010 in huis vallen. Het spel bevat 14 verschillende sporten waarvan er een aantal wel erg op elkaar lijken. Zo worden een aantal downhill onderdelen op hetzelfde parcours afgewerkt waardoor het verschil tussen skiën en snowboarden minimaal is. Ook de sportieve prestaties tijdens het bobsleeën, het rodelen en sleeën lijken erg op mekaar. Om vervolgens over het verschil tussen 500 meter en 1500 meter shorttrack maar te zwijgen. Al bij al kunnen we zo het aantal onderdelen herleiden tot een stuk of acht.
Giant Slalom
Het is erg jammer dat ontwikkelaar Eurocom niet meer werk gemaakt heeft van een aantal bijkomende sporten. Een stevig potje ijshockey zou leuk geweest zijn. Of biatlon, waar de combinatie tussen skiën en schieten toch boeiende gameplay kan opleveren. Zelfs het oninteressante kunstschaatsen zou zich goed laten vertalen naar een gamepad.
Hoe dan ook, als de verschillende sporten voldoende kwaliteiten bevatten, is er nog geen man overboord. En deze zijn zeker aanwezig. Vooreerst vallen de grafische kwaliteiten van het spel op. Ze lijken haast in de beste SEGA traditie te zijn ontwikkeld: een blauwe lucht, luchtballonnen en een uitgebreid kleurenpallet. Ook de gameplay is in vele gevallen erg arcade te noemen en dus synoniem voor SEGA. De downhill onderdelen hebben veel weg van een racegame. Het snelheidsgevoel is fantastisch en de besturing van je personage voelt erg goed aan, zodat de uitdaging om je snelste tijd te verbeteren verslavend werkt. In sommige onderdelen neem je het op tegen de klok, in andere tegen drie tegenstanders.
Eén van de minst interessante onderdelen is het schansspringen. Hier is de controle over je sprong te beperkt om echt uitdagend te zijn. De speler heeft enkel invloed op de start, de afzet van de schans en de landing. Tussendoor moet je rekening houden met de windsnelheid en je evenwicht maar toch blijft de controle over de schansspringer te beperkt om lang te blijven boeien.
Het “Women’s aerial’ onderdeel is wel leuk uitgewerkt. Hierbij kies je op voorhand een sprong. Afhankelijk van de moeilijkheidsgraad zal ook de waardering toenemen. Ook hier is start en afzet van de schans belangrijk maar krijg je meer invloed op je sprong. Hoe meer je de linker en rechter stick in de kwartcirkel houdt, hoe hoger je punten.
Een 1st person view, uniek in het Olympische Spelen genre!
Over het algemeen is de animatie van de personages in Vancouver 2010 enorm sterk te noemen, behalve in de shorttrack onderdelen. De schaatsers schaatsen op een bijzonder vreemde manier. Deze onderdelen beperken zich tot button bashen (bij de 500 meter) en ritmisch op de knoppen drukken (bij 1500m). Leuk maar zeker niet de sterkste onderdelen.
Als laatste krijgen we het trio bobsleeën, rodelen en sleeën. Hierbij is het een kwestie om je evenwicht in de bochten te bewaren terwijl je de bocht zo goed mogelijk neemt om voldoende snelheid op te bouwen. Je evenwicht behoudt je door je triggers te gebruiken. Deze onderdelen zijn onderhouden en uitdagend maar jammer genoeg zit er te weinig variatie in.
Vreemd genoeg bevat Vancouver 2010 geen mogelijkheid om je eigen personage te creëren en vervolgens deel te nemen aan de Olympische Winterspelen. Je speelt gewoon elk evenement apart waardoor je nooit het gevoel krijgt dat je deelneemt aan een groots opgezet spektakel. Vancouver 2010 is op z’n sterkst als je de arena van de online multiplayer betreedt. Het spelen tegen menselijke tegenstanders is nog steeds de grootste uitdaging en geeft onmiddellijk weer hoe het met je ‘skills’ is gesteld.
Finish!
Aanvullend op de single player en het online gedeelte, bevat Vancouver 2010 nog eens 30 uitdagingen. Hier neem je opnieuw deel aan de verschillende sporten maar ditmaal zijn de conventionele reglementen gewijzigd. Deze uitdagingen hebben zeker een toegevoegde waarde en kunnen bij momenten erg pittig zijn.
Al bij al hinkt Vancouver 2010 op één been. Het spel bevat een aantal tekortkomingen, er is te weinig variatie in de verschillende sporten. Maar langs de andere kant is het op een vreemde manier erg onderhoudend, mede door de ongecompliceerde en arcadeachtige gameplay. Hoe beperkt ook Vancouver 2010 bij momenten kan zijn, hoe uitdagender het is om je beste scores te verbeteren. Deze Olympische Winterspelen zijn op hun best wanneer je het online tegen menselijke tegenstanders kan opnemen en ook de uitdagingen in de single player geven dit spel extra levensduur. Toch moeten ook ditmaal de grote jongens het onderspit delven voor de blauwe egel en de Italiaanse loodgieter.
Score: 6/10
Recente reacties