Recensie: Bayonetta
De laatste maanden werden we overladen met Bayonetta. De ene trailer na de andere volgde mekaar op en het was dan ook niet meer dan logisch dat er heel veel van Bayonetta verwacht werd. Niet alleen het vechtsysteem of de grafische schoonheid van het spel wist te integreren maar ook het hoofdpersonage, Bayonetta zelf. Wat blijft hier echter nog van over na een meer dan grondige speelbeurt?
Bayonetta werd als een ‘stylish action game’ omschreven. Vaak zijn dit maar termen om de hype rondom een spel kracht bij te zetten. Maar in het geval van Bayonetta dekt de vlag ditmaal de lading.
Bayonetta deelt alleen klappen uit in stijl!
Bayonetta is een hippe heks en een verboden kind van de twee heksenclans Umbra Witches en Lumen Sage. Toch is ze al haar herinneringen over haar verleden kwijt. Ze wordt geïnformeerd dat de medallion ‘the right eye’ haar geheugen kan opfrissen. Met dit enige aanknopingspunt vertrekt ze naar Isla Del Sol. Vooralleer ze daar arriveert krijgt ze echter af te rekenen met demonische engelen die haar haar tocht naar Isla Del Sol willen verhinderen.
Maar vergeet even het hoofdpersonage, het bizarre verhaal, de mooie en stijlvolle graphics of de talloze verwijzingen naar SEGA klassiekers in het spel. Bayonetta draait rond het gevechtssysteem en de talloze subtiliteiten die hierin zijn verwerkt. Bayonetta speelt vloeiend en houd je voortdurend op de tippen van je tenen. Essentieel in gevechten is het gebruik van de ‘Witch Time’. Door de aanval van je tegenstander op het allerlaatste moment te pareren, gaan de vijanden zich in een staat van slow motion bevinden waardoor ze natuurlijk erg kwetsbaar zijn. Tegen mindere tegenstanders zal je je nog kunnen redden zonder ‘Witch Time’ maar tegen grotere en sterkere tegenstanders zal je je aanvallen pas echt goed moeten timen. Eindbazen uit het begin van het spel worden bovendien later in het spel gewone tegenstanders. ‘Witch Time’ werkt bovendien verslavend en als je timing goed zit, zie je het gevechtssysteem van Bayonetta pas echt schitteren. Bovendien is het gebruik van deze ‘Witch Time’ de enige manier om je combometer de hoogte in te jagen.
Sterkere tegenstanders vereisen natuurlijk ook sterkere wapens en allerlei items om de strijd wat aangenamer te maken. Deze koop je in de louche bar ‘Gates of Hell’ waar je nieuwe wapens, kledij, items en gevechtsbewegingen kan kopen. Jammer genoeg is één speelbeurt niet voldoende om alles vrij te spelen. Wat de gameplay van Bayonetta bovendien nog zo goed maakt, is de haast perfecte leercurve en de haast epische gevechten met de eindbazen. Het verschil tussen overleven of dood heb je zelf in de hand. Nergens voelt het spel ‘cheap’ aan en een gewisse dood spoort je aan om de aanvalspatronen van Bayonetta én die van je tegenstanders nog beter onder de knie te krijgen.
Grafisch moet Bayonetta niet onderdoen voor de sublieme gameplay. Alles ziet er prachtig uit en de attentie voor details is enorm. Er is op zich wel weinig samenhang tussen de verschillende werelden maar dat heeft ook wel te maken met het bizarre verhaal. Het design van deze wereld voelt bij momenten erg psychedelisch aan maar deinst er niet voor terug om de speler voortdurend te verrassen. Dit alles wordt enorm stijlvol gepresenteerd waarbij alle details goed in het oog werden gehouden. Zoals ik al zei zijn de gevechten met de eindbazen soms episch. Sommigen vullen haast het hele scherm en toch blijft de actie steeds vloeiend. Het is duidelijk dat Bayonetta met enorm veel liefde en toewijding gemaakt is en als speler voel je dit gewoon.
Eindbazen die het hele scherm vullen? Check!
Platinium Games heeft voor de SEGA fans bovendien enkele leuke verwijzingen naar enkele SEGA klassiekers in het spel gestopt. Zo speelt in het level ‘Route 666’ bijvoorbeeld het bekende OutRun deuntje. Of op weg naar Isla Del Sol zal Bayonetta op de rug van een raket haar tegenstanders moeten neerknallen. De gameplay komt rechtstreeks uit After Burner, inclusief de muziek.
Uiteindelijk valt er nog heel wat over Bayonetta te vertellen maar ik kan iedereen alleen maar aanraden om Bayonetta zelf te spelen. Met Bayonetta schiet PlatiniumGames en SEGA midden in de roos. Het is een fantastisch spel, episch bijna, met een perfecte leercurve en een zeer onderhoudende gameplay. Bayonetta oogt prachtig met heel veel attentie voor details. Het is duidelijk met veel liefde gemaakt. Als VANQUISH van even hoge kwaliteit is, mogen we ons opnieuw aan een uitzonderlijk spel verwachten.
Score: 10/10
Maarten:
De allereerste keer dat ik kennis maakte met Bayonetta, was er een om nooit te vergeten. Tijdens mijn eerste speelsessie voelde ik al dat dit een vreemde eend in de bijt was, en dat is positief bedoeld. Op het eerste gezicht zie je duidelijk overeenkomsten met de fameuze Devil May Cry-reeks, maar Bayonetta laat deze reeks simpelweg verbleken. De presentatie van Bayonetta, met het diepe vechtsysteem, snoeiharde actie en fantastische eindbazen is gewoon feilloos. Het spel nodigt je echt uit om tijd te investeren in het vechtsysteem met de vele combo’s en vrij te spelen items. Want als je het spel op de normale moeilijkheidsgraad hebt uitgespeeld, wil je het zeker nog eens proberen op een hogere moeilijkheidsgraad. En dat heb ik persoonlijk niet bij veel spellen.En daarom sluit ik me volledig aan bij mijn collega Gunther, die het spel terecht een 10 geeft. PlatinumGames heeft weer eens bewezen dat zij keer op keer fantastische spellen kunnen ontwikkelen. En als ik de recente verkoopresultaten in Japan mag geloven (1,1 miljoen stuks verkocht tot op heden), is het spel ook financieel een succes. En dat kan SEGA wel gebruiken na het tegenvallende jaar 2009. Duidelijk een titel die elke zelf respecterende gamer in zijn collectie moet hebben!
ik ben het ook volledig eens met jullie , van mij krijgt de game ook een vette 10