Recensie: MadWorld
Je moet het maar durven, als Japanse ontwikkelaar om je spel NIET uit te brengen in Japan en Duitsland. Stom of gewoon slim, preventief denken? We hebben het natuurlijk over het controversiële MadWorld, een titel die al vele hoge ogen gegooid heeft in de game wereld. Na de eerste kennismaking in Leipzig in augustus 2008 heeft Maarten eindelijk de kans gekregen om zijn tanden eens flink in dit spel te bijten. Volledige recensie na de klik!
Zoals ik dinsdag aangaf in mijn feature over PlatinumGames is MadWorld puur en alleen bedoeld als een fictioneel, tekenfilmachtige actie-game. Het spel heeft geen enkele betrekking en/of weerslag op de gebeurtenissen in de echte wereld. En juist daarom vind ik MadWorld zo’n fantastische titel. Wat? Gaat Maarten eerst niet zeiken over alle negatieve punten van het spel? Nee, ik val meteen met de deur in huis. MadWorld staat voor originaliteit, innovativiteit en speelbaarheid. Waarom ik deze drie termen noem, zal ik hieronder eens haarfijn uitleggen.
Moord is nog nooit zo stijlvol geweest
Originaliteit
Toen Atsushi Inaba (bedenker en maker van o.a. Okami) achter zijn bureautje zat, was hij vastbesloten om een ‘apart’ spel voor de Wii te maken. Want net zoals vroeger, toen ontwikkelaars nog te kampen hadden met serieuze hardwarebeperkingen, moest men origineel zijn om een bepaald spelconcept uit te werken. Zo ook in de initiatiefase van MadWorld. Volgens Inaba moest het spel een apart kleurenpalet hebben, zodat grafische contrasten zouden optreden.
De tweede reden voor deze keuze is natuurlijk de hardwarebeperking van de Wii. Ondanks het feit dat PlatinumGames nooit publiekelijk heeft toegegeven dat het gekozen kleurenpalet en visuele stijl mede is gekozen door deze beperkingen zit er natuurlijk wel een kern van waarheid in dit verhaal. Want juist met deze stijl weet men fantastische beelden op de televisie te toveren.
Ik zal niet te technisch worden, maar door het gebruik van deze abstracte graphics (met weinig polygonen op bijvoorbeeld de spelpersonages) weten de ontwikkelaars een hele interactieve spelwereld te creëren. Alles kan kapot, vele voorwerpen kunnen opgepakt worden en er verschijnen vele NPC’s (Non-Playable Characters) tegelijkertijd in beeld. Wat mij betreft is MadWorld dan ook een van de mooiste visuele pareltjes op de Wii.
Het verhaal daarentegen is ietsje minder origineel, maar toch is het leuk en uitnodigend genoeg om al je tegenstanders in stukjes te zagen. Je vertolkt de rol van Jack, die deelneemt aan ‘s werelds dodelijkste show, Death Watch. Het spel is feitelijk deze show en jij dient deze show tot een goed einde te brengen. Vandaar dat je ook wordt vergezeld van zeer komisch commentaar van twee presentatoren!
Er gaat niks boven een spartelende mummy
Innovativiteit
MadWorlds spelconcept laat zich het beste omschrijven als Grand Theft Auto op steroïden. In plaats van een grote, open wereld (die is er wel, alleen fungeert deze als ‘overwereld’) te creëren heeft men ervoor gekozen om de speler in een flink tempo leuke spelmomenten te laten beleven. Elk level is opgebouwd uit een drietal categorieën. Eerst is het de bedoeling dat je een bepaald aantal punten moet scoren door simpelweg alle vijanden op een zo’n grof (en origineel) mogelijke manier om het leven te brengen. Simpel voorbeeldje: pak een rubberen band, sla deze om je vijand heen, pak vervolgens een verkeersbord en ram deze door zijn strot. Vervolgens pak je hem op en smijt je hem tegen een wand met pinnen aan. Bam! Een combo met maar liefst 30.000 punten. Als je de beste kerel met alleen wat vuistslagen en het verkeersbord had afgemaakt, dan had je maar 10.000 punten gekregen.
Als je eenmaal een bepaalde score hebt gehaald, krijg je de Blood Bath Challenge (oftewel een soort mini-game), waar je onder begeleiding van een zeer grappige zwarte ‘pimp’ (oftewel pooier), de beschikking krijgt over een bepaald voorwerp, waarbij je, zoals de naam impliceert, zoveel mogelijk bloed moet vergieten. Voorbeeld: er hangt een grote vliegtuigmotor aan een stellage en jij moet daar zoveel mogelijk vijanden insmijten! Hoe krijg je het verzonnen! Een hoop lol verzekerd natuurlijk.
Na dit stuk moet je weer een aantal punten vergaren om vervolgens de Boss Battle vrij te spelen. Elk level wordt traditioneel afgesloten met een eindbaas. En ook hier weet MadWorld weer in te verrassen. Zo ontmoet je diverse, gestoorde personages zoals een verknipte nazi onder de naam Von Twirlenkiller, die wervelwinden op je afstuurt. Deze eindbaas deed mij overigens denken aan Psycho Mantis uit Metal Gear Solid! Maar die referentie is meer iets voor de Metal Gear Solid-fans onder ons.
Verder word je getrakteerd op andere over-de-top figuren zoals een aantrekkelijk geisha-meisje met vlijmscherpe messen die verborgen zijn in haar mouw of een uit de kluiten gewassen sumoworstelaar die iets wegheeft van Dr. Robotnik (rivaal van Sonic the Hedgehog). Stuk voor stuk zijn de eindbazen even uniek. Ondanks hun brute uiterlijk zijn ze toch redelijk makkelijk te verslaan.
Door het gebrek aan werkende lantaarnpalen, is het spel dus zo donker
Speelbaarheid
Tijdens de presentatie in Leipzig in de zomer van 2008, waren Antonio en ik verbaasd over hoe intuïtief de besturing van MadWorld oogde. En ik zeg expres ‘oogde’, want nadat ik het spel al vele uurtjes heb gespeeld, durf ik te zeggen dat de besturing prima werkt op de Wii. Men heeft ervoor gekozen om de besturing nauwkeurig en aangenaam te houden. Ik heb namelijk zelf altijd zo’n hekel aan games op de Wii waarbij je je armen zowat uit de kom moet zwaaien, zoals bijvoorbeeld bij Mario & Sonic at the Olympic Games.
In dit spel heeft men er juist voor gezorgd dat de bewegingen die je nabootst van het scherm allemaal mogelijk zijn middels kleine polsbewegingen. Deze actie-georiënteerde bewegingen voer je allemaal uit met de Wii-afstandsbediening. Het bewegen van Jack doe je daarentegen met de Nunchuk. De besturing werkt lekker en is een duidelijke meerwaarde van het spel. Het voelt nu eenmaal bevredigend om mensen in stukken te zagen met behulp van je Wii-afstandsbediening!
Een klein nadeel is echter het bijsturen van de camera. Ik merkte in het heetst van de strijd dat het draaien met de camera niet altijd vlot verliep. Daarom hoopte ik dat het lock-systeem wat soelaas zou bieden, maar helaas werkt het ‘locken’ op vijanden ook niet helemaal vlekkeloos. Gelukkig heeft dit geen grote invloed heeft op de speelbaarheid van MadWorld.
MadWorld is het orgasme van elke sadist. Nee, correctie… MadWorld is het orgasme van elke zichzelf respecterende Wii-eigenaar die eens weer een keer lekker wil genieten van een ‘echte’ game. Het spel bevat enorm veel bruut geweld en bloed (maar wel op een komische manier!), unieke eindbazen, een flinke dosis humor, geweldige visuele stijl en een fantastische hip-hop soundtrack. De enige echte nadelen van dit spel is de camera die af en toe niet meewerkt en de belachelijke 50 hertz-beeldmodus van de PAL-versie van MadWorld. Ja, je leest het goed; de Europese versie van MadWorld is alleen op 50 hertz te spelen! Dat is natuurlijk niet meer van deze tijd. Waarom PlatinumGames hiervoor heeft gekozen, is mij een raadsel. SEGA?
+ MadWorld is een van de tofste IP’s die ik sinds tijden heb gespeeld.
+ Origineel.
+ Veel geweld en heel veel bloed.
+ Unieke visuele stijl.
+ Goede besturing.
+ Hele toffe soundtrack.
- 50 hertz-beeldmodus PAL-versie.
- Camera werkt af en toe niet mee.
Score: 9/10
Fantastische game voor de Wii natuurlijk in deze minder tijden voor de Wii vind ik persoonlijk. Er zijn maar weinig games de laatste tijd verschenen op de Wii waarvoor ik echt warm liep.
Deze game is gewoon MAD gaaf
. Zeker de aanschaf waard, SEGA is lekker op dreef met top-Wii releases. Maar zoals Maarten al zegt…50hz! en dan niet eens full screen 50hz.. maar met balken! WTF
Ik heb echt enorm veel plezier met MadWorld. Het is voor mij naast HOTD: OK de beste Wii-game van 2009! Ja je leest het goed! Want volgens mij komt er komend jaar bar weinig interessants uit voor de Wii.. Kopen dus!
Ik vind het ook een goed spel,juist die 50hz.