The Club
Toen Bizarre Creations’ nieuwe project, genaamd The Club, werd aangekondigd begon iedereen spontaan te lekkerbekken. Want de makers van de Project Gotham-reeks met hun repertoire staan toch eigenlijk garant voor een kwalitatief hoogstaand product? En hun nieuwe concept dat eigenlijk een zogenoemde ‘race shooter’ is hebben we toch nog nooit eerder gespeeld? SegaOnline heeft het spel nu een dikke week non-stop gespeeld en ons oordeel ligt inmiddels klaar!
Wat is nu precies The Club? The Club is losjes geïnspireerd op de enigszins gelijknamige film “Fight Club”, welke draait om een stel kantoortypes die elkaar voor de lol helemaal lens slaan. In Bizarre Creation’s clubje gaat het nog een stapje verder. De diverse hoofdpersonages zijn elk om een verschillende reden bij The Club verzeild geraakt. Renwick, een negroïde politieagent heeft bijvoorbeeld als doel om The Club op te doeken en mengt zich daarom in de wedstrijden. Maar je hebt ook Dragov, een oorlogscrimineel die door het Russische leger opgespoord wordt. Om vervolging te voorkomen kan hij zijn centjes betalen door te vechten in The Club. Enfin, zo heeft elk spelkarakter zijn eigen verhaal. Al deze verhalen tezamen geeft The Club een heel duister, maar stoer gevoel.
Alvorens we alle aspecten van het spel uit de doeken doen willen we eerst omschrijven wat het spelconcept precies inhoudt. Inmiddels staan er al vele recensies op het net en vele journalisten schijnen het hele concept achter The Club niet te begrijpen. Persoonlijk stoort dat mij enorm, aangezien de ontwikkelaars keer op keer hebben aangegeven met wat voor soort spel wij hier te maken hebben. Vergeet een Bioshock met diepgaand verhaal, vergeet Call of Duty 4 met haar referenties naar hedendaagse conflicten, want bij dit spel draait het niet om een verhaal. Het draait hier om een ‘slap’ (in de positieve zin!) excuus om gewoon snoei en snoeihard te knallen.
Zoals we in onze inleiding aangaven wordt The Club ook wel omschreven als een ‘race shooter’. Oftewel een spel met exact dezelfde gameplay principes zoals in een racespel, waar de aspecten tijd, memorisatie en vaardigheid de sleutel zijn tot succes. Deze spelelementen zijn nu toegepast bij een derdepersoons shooter. Bij de diverse spelmodi is het van belang dat je binnen een bepaald tijdsbestek de eindstreep van een level behaalt. Gedurende deze race tegen de klok dien je zoveel mogelijk punten te scoren. Dit puntensysteem werkt nagenoeg hetzelfde als in de Project Gotham-reeks waar je probeert om aaneengeschakeld combo’s te maken. Je wordt gewaardeerd op diverse punten zoals natuurlijk de bekende ‘headshots’ en het simultaan elimineren van vijanden middels een granaat bijvoorbeeld.
Je begrijpt misschien na het lezen van bovenstaande alinea dat elk potje resulteert in een hectisch vuurgevecht. Tijdens het veelvuldig spelen van dit spel zit je letterlijk met je ogen opengesperd om maar niets te missen van de actie! Zoals het tevens bij een racespel betaamt leent elke map zich uitermate prima om herhaaldelijk gespeeld te worden. De vijanden verschijnen dan ook elke keer op dezelfde plek, op hetzelfde tijdstip in het level. Dit klinkt misschien ouderwets, maar juist dit principe geeft aan dat het bij The Club de bedoeling is, dat je elk level memoriseert, om zodoende je score elke keer te verbeteren. Als klap op de vuurpijl wordt je score op de online leaderbords gepubliceerd, zodat jij meteen kan zien hoe goed (of slecht!) je bent. Uiterst verslavend.
Naast de singleplayer spelmodi, waar je alle mappen en personages vrijspeelt, kan je uiteraard ook online. Online heeft het spel een andere aard, namelijk het domweg neerschieten van elkaar. Dit neerschieten zorgt gezien de leuke maps en snelle actie voor de nodige lol, alhoewel de echte essentie van The Club hierbij verloren gaat. Dit is uiteraard een persoonlijke mening, maar ik kreeg bij deze online spelmodi niet het gevoel dat ik echt iets bereikte. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Call of Duty 4, waar je een berg aan content kon vrijspelen. Desalniettemin leent de online spelmodi zich prima voor die korte potjes. Wel jammer dat de PS3-versie geen vriendenlijst bevat evenals het gebrek aan microfoon ondersteuning.
De presentatie van The Club is meer dan geslaagd. Het visuele sfeertje is zoals genoemd duister en ook realistisch. Hetgeen ik persoonlijk alleen maar kan waarderen. De levels waar alle actie zich afspeelt zijn stuk voor stuk goed vormgegeven. De levels variëren van een verlaten gevangenis (geïnspireerd door Alcatraz) tot een vastgelopen olietanker aan de kust. Je personage is gedetailleerd vormgegeven en elke persoon heeft zijn eigen karakteristieken bewegingen. Over het algemeen kunnen we stellen dat The Club visueel gezien een dikke voldoende is. Zij het spel hier en daar wat ruw afgewerkt is. Denk hierbij aan de NPCs (Non Playable Characters) die vaak onrealistisch sterven en er ruw afgewerkt uitzien.
We kunnen nog lang door gaan over The Club… Of we nu tot in het treurige bepaalde levels keer op keer opnieuw spelen voor die begeerde eerste plek (op de leaderboards) of over die talloze keren dat je na een paar uur spelen beduusd op de bank zat om na te genieten van die adrenalinestoot. En juist met deze woorden willen we The Club beschrijven: een ‘race shooter’ die het uiterste van je vergt en je daarvoor ook beloont. Niks voelt beter dan een perfecte ronde maken in The Club. Nee, dat voelt zelfs niet beter dan de 55e rank behalen in Call of Duty 4! Dit spel moet je dan ook niet kopen voor het verhaal (dat is er nagenoeg niet), maar juist voor die typische, traditionele arcade gameplay waar alles draait om scores. Niks meer, niks minder!
Eindcijfer: 8/10
Inderdaad, deze vond ik zelf ook bruud. Dat is echt een sega concept dit. Arcade!! SEGA!!