Sega Ages Fighting Vipers
De arcadeversie van Fighting Vipers heb ik nooit gespeeld. Mijn introductie tot de Vipers begon, net zoals de meeste waarschijnlijk, op de Saturn. De Vipers hebben altijd wat in de schaduw gestaan van de Virtua’s maar dat zegt natuurlijk niet alles over de kwaliteit van het spel. Een tijdje terug liet ik me vertellen dat in de Japanse arcadehallen nog steeds een gezonde competitie bestaat tussen de hardcore Fighting Vipers spelers. Met Sega Ages volume 19: Fighting Vipers wil Sega het tienjarig bestaan van dit spel vieren. Of dit een verjaardag is met toeters en bellen, lees je hieronder.
Er zijn in Fighting Vipers een aantal gameplay elementen waardoor het spel zich voldoende onderscheidt van de meeste vechtspellen. Ten eerste spelen de gevechten zich af in afgesloten arena’s. De muren of hekken zijn echter geen cosmetische opsmuk maar zijn functioneel. Zo kan je de tegenstander vastgrijpen, tegen een hek aangooien, een spurtje inzetten om vervolgens nog eens een goede klap te verkopen. Aangezien de arena’s relatief klein zijn, wordt deze afbakening een essentieel onderdeel van de gameplay.
Een ander element in Fighting Vipers is, dat de karakters allemaal een soort van harnas dragen. Dit harnas kan een aantal stevige hits verdragen maar eenmaal het bovenstuk of onderstuk te veel klappen moet incasseren, kan het breken. Het gevolg is dan dat de levensmeter van je personage sneller zal leeglopen. Om het harnas van je tegenstander te breken heb je een extra krachtige aanval nodig. Deze vereisen gelukkig niet Street Fighter-achtige inputs maar zijn vrij eenvoudig uit te voeren, indien je een goede timing gebruikt. Je kan ze zelfs als een soort van finishing move gebruiken waardoor je de tegenstander door de muren of hekken van de arena kan kegelen, met een mooie replay als gevolg.
De Vipers hanteren dezelfde aantal basisbewegingen als de cast van Virtua Fighter: punch, kick en defence. Door een combinatie van deze bewegingen, tover je extra krachtige aanvalspatronen uit je karakter of kan je de tegenstander bij het nekvel grijpen en tegen de hekken of muren van de arena smakken. Voor een eenvoudige input van deze combinatie aanvallen, kan je gebruik maken van de schouderknoppen van de PS2 controller. Eén van de schouderknoppen wordt bovendien ook gebruikt voor een quick recovery. Wanneer je door je tegenstander de lucht in wordt geslagen, kan je door een simpele druk voorkomen dat je personage tegen de grond gaat. De arcadestick spelers moeten hiervoor de punch, kick en defence knoppen gelijktijdig indrukken. Het spel speelt langzamer dan Virtua Fighter zodat Fighting Vipers een andere manier van spelen met zich meebrengt. Eén van de gevolgen hiervan is dat de personages meer openstaan voor juggle combo’s. Zo kan Tokyo zijn tegenstander met een uppercut de lucht in lanceren en mid-air nog een aantal verwoestende klappen uitdelen. Ieder personage heeft een uitgebreid repertoire aan bewegingen zodat je wel een tijdje zoet zal zijn om een personage echt goed onder de knie te krijgen.
Deze Sega Ages versie is een pure arcadeport, niks meer en niks minder. De opties zijn dan ook beperkt als je dit vergelijkt met de huidige generatie fighters. Je hebt een arcade mode, een versus mode en een time attack mode. Wel is er een uitgebreid optie menu aanwezig waarbij je bijvoorbeeld het beeldscherm kan aanpassen. Voor de echte Viper hardcore kan je het spel ook aan 57,7 fps laten draaien, net zoals in de arcadeversie. Standaard draait dit spel aan 60 fps wat resulteert in vloeiende gevechten. De cast bestaat uit de acht originele Vipers. De snelle, meer kwetsbare types zoals Picky, Honey en Grace. De all rounders zoals Tokyo, Raxel en Jane. En de sterkere maar langzamere personages zoals eindbaas Mahler, Sanman en Bahn. Misschien zijn acht karakters wat pover in tijden waar op en neer wippende borsten belangrijker zijn dan gameplay, maar met diep een uitgewerkt vechtrepertoire voor elk karakter, heb je je handen meer dan vol.
Waar deze Sega Ages versie natuurlijk het meest verschilt van de Saturn versie zijn de graphics. Het is eigenlijk opvallend hoe goed de grafische houdbaarheidsdatum van de arcadeversie (en deze Ages versie) wel is. Het spel bevat het typische AM2 kleurenpallet. De arena’s zien er goed uit en bevatten veel meer details wanneer je dit met de Saturn versie gaat vergelijken. Vooral aan de achtergronden is dit goed te zien. In het gevecht op een landingsbaan zie je bijvoorbeeld een groot vliegtuig taxiën waarna het vliegtuig langzaam het luchtruim induikt. In het level van Honey wordt gebruik gemaakt van schaduweffecten en ook in de andere levels voltrekt het uitzicht zich tot aan de horizon. Alles ziet er gewoon veel scherper uit, het kleurenpallet oogt ruimer en de verschillende personages zijn veel meer gedetailleerd.
Besluit:
Deze Sega Ages versie is ongetwijfeld de beste consoleversie van Fighting Vipers. Het speelt niet alleen sneller dan de Saturn versie maar ziet er opvallend beter uit. Heel het spel heeft zijn authenticiteit bewaard en is een rechtstreekse poort van de arcadeversie. Verwacht dus geen tientallen opties. Voor bezitters van een Japanse PS2 is dit een no brainer. Het spel wordt immers verkocht aan een zeer zacht prijsje. Mensen die geen Japanse PS2 bezitten, zouden ook de Saturn versie in huis kunnen halen. Want hoe je het ook draait of keert, Fighting Vipers blijft een testament van Sega’s rijke arcadegeschiedenis.
Score: 8/10
Recente reacties