Mickey is met zijn vriendin Minnie aan het dartelen in de vrije natuur als de heks Mizrabel plotseling komt aangevlogen en Minnie ontvoerd. Ze wil Minnie opsluiten in haar duistere kasteel zodat ze haar schoonheid kan stelen. Mickey laat dit natuurlijk niet op zich zitten en besluit haar te bevrijden.

Dit is, in een notendop, het verhaal van Castle of Illusion. Niet erg origineel, maar originaliteit is niet altijd een vereiste voor een goed spel. Zeker niet als dit een platformspel is. En Castle of Illusion is het schoolvoorbeeld van een platformspel. Springend van platform naar platform zul je, getergd door eenvoudige tegenstanders, zes levels moeten doorlopen. Aan het eind van elk level is er uiteraard een eindbaas. Ook zul je, als ware het een Sonic spel, diamanten moeten verzamelen.

Waarom is dit spel dan toch zoveel beter dan honderden andere platformspellen? Hiervoor zijn twee redenen. Ten eerste is de gameplay superstrak. En hiermee bedoel ik niet alleen de besturing van Mickey, maar ook de opbouw van de levels. Deze zijn erg logisch en heel erg goed afgesteld. Iedereen kent wel de frustratie wanneer je voor de 100e keer net naast een platformpje springt. Dit zal je in Castle of Illusion nooit overkomen. De tweede reden is de enorm leuke sfeer die het spel heeft. De graphics zijn enkele van de kleurrijkste die ik ooit op een 8-bit console heb gezien en de animatie is schitterend. Vooral de eindbazen zijn fantastisch geanimeerd. Het is duidelijk dat de Master System tot het uiterste moet gaan om zoveel moois op het scherm te toveren. Ook de muziek maakt van het spel een echt fantasie avontuur. Gepaste deuntjes maken van het spel een tekenfilm waarin je zelf de hoofdrol speelt.

Mocht je zes levels te veel vinden, dan kun je er ook voor kiezen de practice mode te spelen. Deze mode heeft maar drie levels die bovendien verkort zijn. Niet erg spannend, zelfs voor kleine kinderen niet interessant en eigenlijk gewoon overbodig.

Overbodig omdat het spel in de zes level mode al erg kort is. Het is natuurlijk leuk dat Mickey zijn chick zo snel weer terug heeft, maar minder dan een uur speeltijd is wel erg weinig. Dit komt uiteraard mede doordat het zo gemakkelijk is, maar iets meer levels zou zeker geen overbodige luxe zijn geweest.

Conclusie:
Behalve de lengte en de originaliteit is er helemaal niets mis met dit spel. De gameplay, de graphics en het geluid zijn alledrie geweldig. Voor mij is dit spel de beste manier om me weer een acht jarig jongetje te voelen. Als je dit spel vroeger niet gespeeld hebt zul je wellicht iets minder enthousiast zijn, maar de kwaliteit is hoog genoeg om het voor andere redenen dan nostalgie te spelen.

Score: 9

Gerelateerde berichten:

• Eduro Racer

Mark Recensie Castle of Illusion, Master System