Eduro Racer
Het racegenre is, naar mijn mening, pas echt goed geworden met de komst van polygonen. Voordat deze gebruikt werden was het moeilijk om snelheid en diepte op het scherm te toveren. Twee bestanddelen die juist zo belangrijk zijn voor racen. Toch zijn er in de videogame-geschiedenis 2D racespellen uitgebracht die, zelfs nu nog, de moeite waard zijn. Het kan wat moeite kosten jezelf om te schakelen van Need for Speed Underground naar een spel als Outrun, maar als je het eenmaal hebt gedaan zijn deze spellen meer dan een beetje vermakelijk.
Deze review gaat echter niet over Outrun. Het gaat over een nog oubolliger spel dat niet eens probeert een 3D omgeving te faken. Het gaat hier om Enduro Racer, een motorracespel voor de Sega Master System uit 1987 waarbij je een motorfiets berijdt die je schuin van boven ziet, terwijl de racebaan met grote snelheid onder je doorschuift.
De racebaan is een recht stuk ‘weg’ dat bezaait ligt met planten, rotsblokken en heuvels. Een plant of rotsblok geeft schade, terwijl je over een heuvel heen kunt springen. In veel gevallen moet dit zelfs, omdat er een plas water achter ligt. Als je in dit water valt crash je en zul je een seconde moeten wachten voordat je weer verder kunt.
Er zijn vijf verschillende racebanen waarop je twee keer zult moeten racen voordat je het spel uitgespeeld hebt. De eerste is een landweggetje door een weiland met daarin een stuk of wat bomen. De tweede is in de woestijn en wordt opgefleurd door palmbomen, ruïnes en zand. De derde is een Amerikaanse prairie en hier bepalen donkerbruin zand en cactussen het uitzicht. De vierde race vindt plaats in een soort van moeraslandschap en is vooral vol met water. Dit is mijn minst favoriete baan. De laatste baan is in de bergen en wordt gekenmerkt door erg veel rotsen en diepe kloven.
Het doel van het spel is zo snel mogelijk de finish halen. Bij de eerste race krijg je hiervoor 60 seconden en als je het binnen die tijd niet haalt is het spel voorbij. Als je echter te vroeg bent, en dus seconden over hebt, worden deze bij de tijd van de volgende race opgeteld, tot een maximum van 99 seconden. Als je bedenkt dat, na wat oefening, elke race ruim binnen 50 seconden is te voltooien besef je dat de moeilijkheidsgraad van dit spel niet al te hoog ligt, en dat het in een minuut of 8 door te spelen is.
Ondanks dat het racen louter om tijd draait zijn er toch andere motorfietsen (en soms ook auto’s). Elke keer als je een van deze coureurs inhaalt krijg je een punt. In de eerste vijf races kun je er tussen de 5 en 10 inhalen en in de laatste vijf tussen de 15 en 20.
Hoewel het inhalen in de meeste gevallen geen enkel probleem geeft zul je toch op moeten passen dat je de tegenstanders niet raakt. Je motorfiets zal crashen en je zult dan, net als bij elke andere aanrijding, schadepunten krijgen. Voor een crash krijg je 10 punten en voor een aanrijding 4. Je kunt maximaal 99 punten krijgen en als je dit aantal bereikt hebt gaat de tijd dubbel zo snel. Na de race is er de mogelijkheid de schade die je aan je motorfiets hebt opgelopen te herstellen.
Met de hierboven genoemde inhaalpunten kun je na de race je motorfiets opkalefateren. Voor 5 punten kun je de acceleratie, de bestuurbaarheid en de banden verbeteren en voor 10 punten kun je de motor en de vering verbeteren of de motorfiets repareren. Na de vijfde race worden de punten die je hiervoor nodig hebt verdubbeld. Van deze zes mogelijkheden heb ik alleen de versnelde acceleratie en de opgevoerde motor, die de topsnelheid van 200 naar 260 laat gaan, nuttig gevonden. Na iedere race of crash ben je trouwens je verbetering weer kwijt. Dit vind ik een groot minpunt, aangezien je al zo weinig punten krijgt.
Op de besturing is niets aan te merken. De motorfiets reageert uitstekend en schuift lekker vloeiend over de baan. Je kunt door naar beneden op de d-pad te drukken een wheelie maken, waarmee je vlotter over heuvels kunt en er cooler uitziet.
Graphics:
Op de graphics is, evenals de besturing, weinig aan te merken. Het enige nadeel is dat de racebanen erg repetitief zijn. Elke heuvel, cactus, boom of plant in een baan ziet er hetzelfde uit.
Dat het spel al heel wat jaren mee gaat merk je direct, maar de animatie van de auto’s en, vooral, de motoren zijn prima. De motor en de motorrijder gaan schuddend over de baan en bij het sturen steken ze hun been uit. Dit laat het geheel er net iets realistischer uitzien.
Het spel had wel wat kleurrijker mogen zijn. Op de blauwe bomen en het water na zijn de meeste racebanen vooral groen, bruin en grijs.
Geluid:
Elke race kent hetzelfde muziekje dat mij eigenlijk geen moment geïrriteerd heeft. Zeggen dat het ‘lekker beukt’ zou overdrijven zijn, maar er zit toch wel pit in en ik heb geen moment de neiging gehad het volume helemaal naar beneden te draaien.
De geluiden zijn ook prima. Het geluid dat de motorfiets maakt doet me geenszins denken aan een naai- of wasmachine; iets wat toch wel knap is voor een racespel op de Master System. Het crashgeluid had echter wel iets dramatischer mogen zijn. De motor ontploft op indrukwekkende wijze en de coureur wordt over het stuur gegooid, maar alles wat je hoort is: ‘pffff-krrg’.
Extra:
Enduro Racer voor de Sega Master System is gebaseerd op het gelijknamige spel in de Arcade. Deze kast uit 1986 is gebaseerd op de hardware van Space Harrier. De arcadeversie van Enduro Racer was, in tegenstelling tot de Master System versie, wel pseudo 3D. De aardigheid van deze kast was dat je plaats kon nemen op een halve crossmotor en kon springen door deze naar achteren te trekken.
Conclusie:
Enduro racer is leuk spel. Het is heel simpel in alle opzetten, maar als je in een half uurtje al je retrolusten wil botvieren, of gewoon even zonder na te denken wilt gamen is dit het ideale spel.
Score: 7
Recente reacties