Sonic Heroes
Als we Sega mogen geloven is Sonic weer helemaal terug. De laatste jaren kregen we dan ook haast een overdosis Sonic voor onze kiezen: Sonic Adventure 1 en 2 werden gepoort van de Dreamcast naar de Gamecube, Sonic Advance 1 en 2 voor de GBA. Sonic Pinball Party en het opkomende Sonic Battle voor de GBA en last but not least de nieuwe Sonic X tekenfilmserie. Laatste telg, en misschien wel de belangrijkste in de reeks, is Sonic Heroes. Belangrijk omdat Sonic Heroes voor het eerst een multiplatform release krijgt.
Sonic Heroes gaat verder op de formule die gebruikt werd in de Adventure serie. De grootste verandering in Heroes is echter de teamplay. In plaats van Sonic, Knuckles of Tails individueel als razende gekken door de levels te leiden, bestuur je in Heroes drie karakters tegelijk. In totaal zijn er twaalf karakters in het spel die onderverdeeld zijn in vier teams: Team Sonic, Team Dark, Team Rose en Team Chaotix. Je bestuurt telkens één karakter die op dat moment als formatieleider fungeert, de andere twee lopen automatisch achter je aan. Je kan op elk moment van formatieleider switchen en afhankelijk van wie de formatieleider is, zal de vaardigheid van het team veranderen. Je hebt in elk team drie formaties (en deze zijn voor elk team hetzelfde) namelijk: een speed-, power- of fly formatie. Nemen we even het voorbeeld van Team Sonic. Sonic is natuurlijk degene die voor de nodige snelheid moet zorgen. Knuckles zorgt als formatieleider dat aanvallen krachtiger zijn maar is vooral nodig om grote objecten die de weg naar het einde van het level blokkeren, aan gruzelementen te slaan. In de Tails formatie is het mogelijk om als team een klein stukje te vliegen. Dit is soms nodig om hoger gelegen platformen te bereiken. De levels zijn dan ook zo geconstrueerd, dat je telkens van één van de drie formaties gebruik moet maken. Elke wereld bestaat uit twee levels en een showdown met Sonic’s aartsrivaal Dr. Eggman.
De levels staan weer bol van de spectaculaire loops, dash zones, rails, adembenemende sprongen en een juist ritmegevoel. Met het ritmegevoel bedoel ik dat typische ritme dat we al in de 2D Sonic games op de Megadrive terugvonden. Het is de juiste verhouding tussen snelheid, stoppen om wat vernieling te zaaien en opnieuw op topsnelheid komen. Hoe beter je de opbouw van de levels kent, hoe constanter je dit ritme kan behouden. Na een aantal speelbeurten wordt het haast een tweede natuur om door de levels te racen. Over het switchen van de karakters is al veel gezegd en geschreven (het zou de snelheid uit het spel halen) maar ik vond het na een aantal uurtjes spelen behoorlijk intuïtief aanvoelen. Ook hier weer is de boodschap: hoe beter je de levels kent, hoe makkelijker het switchen tussen de karakters je af gaat.
De gameplay is bij momenten vergelijkbaar met een adrenalinetrip in een achtbaan met heel wat cameraproblemen als gevolg. De camera kan bij momenten niet volgen en is bovendien zo stijf als een hark. Dit wordt pas echt duidelijk in de missies die Team Chaotix moet volbrengen. Vaak gaat het hier over het verzamelen van een aantal objecten. Vooruit bewegen in een level is geen probleem, de camera geeft je netjes de richting aan. Maar als je terug wilt omdat je een object vergeten bent, dan weigert de camera deze positie aan te nemen. Je kan hem handmatig instellen, maar vanaf het moment dat je terug één beweging durft te maken, schiet hij weer in zijn oude vertrouwde positie. Ook tijdens een gewaagde sprong, durft de camera al eens een paar kuren te vertonen met een dodelijk val in de vele ravijnen als gevolg.
Ook de controls zelf durven hier en daar al eens wat inconsistenties te vertonen. Dit wordt vooral pijnlijk duidelijk in de latere levels. Zo moet je bijvoorbeeld in het Canyon level op een gegeven moment van rails veranderen. Zeven van de tien keer verloopt dit zonder enig probleem, maar de andere drie keer val je in een ravijn, terwijl je net hetzelfde deed als de andere zeven keren. Sommige noemen het glitches, ik noem het een gebrek aan kwaliteitscontrole. Ik heb niets tegen een stevige moeilijkheidsgraad maar sommige stukken in Sonic Heroes zijn gebaseerd op geluk en niet op kunde. Ik moet hier geen tekeningetje bijmaken als ik zeg dat dit tot heel wat frustraties en gevloek leidt en wel degelijk de gameplay aantast. Langs de andere kant moet ik dan ook wel zeggen dat het aanvallen van je vijanden behoorlijk goed in elkaar zit en heel natuurlijk aanvoelt. Leuk is zeker ook de teamblast. Wanneer je energiemeter is volgelopen door voldoende vijanden te demonteren, heb je de mogelijkheid om een superaanval uit te voeren. Voor elk team is dit anders en de animatie die dit in beeld brengt, is erg geslaagd.
De vier verschillende teams werken in dezelfde volgorde de levels af. In de story mode krijg je dan ook een interactie tussen de verschillende verhaallijnen te zien. De moeilijkheidsgraad van Sonic Heroes hangt af van het team dat je kiest waarbij vooral opvalt dat Team Rose het makkelijkste team is. Nadat je en level vervolledigd hebt, krijg je een rank afhankelijk van je tijd en het aantal ringen dat je verzameld hebt. In de challenge mode krijg je dan nadien de mogelijkheid om het level te herspelen en een snellere tijd (en dus ook een betere rank) neer te zetten alsook de mogelijkheid om een extra medaille te verdienen door het opgegeven objectief te vervullen. Na elke voltooide level of missie krijg je een Sonic medaille. Verzamel er voldoende zodat er nieuwe mini-games en multiplayer opties geopend worden.
De grafics zijn erg kleurrijk en het hele spel straalt dat typische Sonic sfeertje uit. Op en top Sonic, ook in de opbouw van de levels. Mensen die Sonic nog op de Megadrive speelden zullen zich dadelijk thuisvoelen. Sonic is nog steeds “cool” en wat mij betreft ademt Sonic Heroes nog steeds dit gevoel uit. De meeste levels hebben een adembenemend zicht en zien er erg strak uit. Geen pop-up, maar een oneindig lijkende horizon. Over het algemeen zijn de levels qua design van erg hoge kwaliteit met het saaie Casino level als uitzondering. Ook de geluidseffecten en de typische Amerikaanse rock past gewoon bij dit spel. Vooral de titelsong is heel erg catchy en zal nog de hele dag in je hoofd blijven nazinderen. De karakters zijn tijdens het spel ook voortdurend aan het converseren. Op sommige momenten kan dit op de zenuwen beginnen te werken, maar over het algemeen vond ik het wel leuk. De cutscènes zijn van erg hoge kwaliteit en misschien wel de beste cutscènes die Sonic Team tot nu toe uit hun mouw heeft weten toveren.
Besluit:
Hoe dan ook geeft Sonic Heroes je een wrange nasmaak. Het heeft heel erg sterke momenten. Wanneer camera, controls, snelheid en levelopbouw als puzzelstukken in mekaar vallen beleef je opnieuw dat magisch Sonic gevoel van welleer. Vooral in de eerste levels is er geen vuiltje aan de lucht. Maar cameraproblemen en een gameplay die gebaseerd is op ‘goed geluk’ nemen, ondanks het feit dat ze slechts sporadisch voorkomen, de bovenhand en leidt tot onnodige frustratie. Je kan je nooit van de indruk ontdoen dat mits een beetje meer doordachtzaamheid, een aanpassing van camera en iets strakkere controls, heel wat problemen vermeden konden worden. Wat overblijft is een erg plezierig spel met een aantal fundamentele problemen.
Score: 6/10
Recente reacties